Dilek'ten mektup var: "Bu bir hayalin sonu değil… Aksine yepyeni bir başlangıç"

dilekgeridondu_4.JPG
 
Darüşşafaka'da okuyan 10 kız öğrencinin 10 yıllık eğitim giderinin karşılanması hedefiyle 8 Haziran 2014'te yelkenler fora diyen Dilek Ergül, okyanusa açıldığı ikinci gün büyük bir kaza geçirdi. “Rota Atlantik!” diyerek 9 metrelik yelkenlisiyle Atlantik Okyanusu'nu tek başına geçen ilk Türk kadın denizcisi olmayı hedefleyen Dilek Ergül, haziran ayında yola çıktı. Çocukluk hayali olan bu yolculuğu da kız çocuklarının okumasına destek vermek için Darüşşafaka yararına bir sosyal sorumluluk projesine dönüştürmeyi seçti.
 
 
Arkasında yaklaşık 3 bin 100 deniz mili yol bıraktıktan sonra Yeşil Burun Adaları- Cabo Verde'de dinlenen Ergül, Atlantik Okyanusu'nu tek başına geçebilmek için hazırlandı. Santiago Adası'nın Tarrafal Koyu'ndan 11 Ocak'ta teknesi Symina (İzmir) ile denize açılan Ergül, 120 deniz mili yolu sakin geçirdi. Fakat ertesi gün sabah erken saatlerde büyük bir çarpma sesi duydu. Bir anda teknenin arkasından gelen sese anlam veremeyen tecrübeli denizci, dümenin (yeke) çalışmadığını fark etti.
 
dilekgeridondu_3.JPG
8 Haziran'da Rota Atlantik diyen Dilek Ergül'ü uğurlayanlar arasında uğrunda okyanusları aşmak için yola çıktığı Darüşşafakalı kız öğrenciler de vardı.

Teknesine hakim olamayan Ergül, 4 metreyi aşan dalgalarla mücadele etti. Fırtınayla birlikte boyu büyüyen dalgalar nedeniyle tekne tamamen kontrolden çıktı. Tekrar Cabo Verde'ye dönmeyi deneyen Ergül, üç kez denemesine rağmen dümen çalışmadığı için bunu başaramadı. Geceyi denizle ve tekneyle mücadele ederek geçiren Ergül, akıntının şiddetlenmesiyle güneye doğru hızla sürüklenmeye başladı. Ertesi gece 04.00'a kadar yardım istemeyen ve teknesini terk etmeyen Ergül, uykusuzluk ve açlıkla da mücadele edemez hale geldi. Uydu cihazından yakınlarda bir gemi olduğunu gören Ergül, 20 saat sonunda yardım isteğinde bulundu. KP Albatross gemisi, akıntı ve dalga nedeniyle Ergül'ün teknesine ancak iki saatte yanaşabildi. Dilek Ergül, geminin güvertesine alınabilirken yan yatan Symina okyanusta kaldı.

dilekgeridondu_1.JPG
 Dilek Ergül, 8 Haziran'da West İstanbul Marina'dan Atlantik'i aşmak için yola çıktı.

Bu süreç boyunca Dilek'in çağrısına kulak veren, bu cesur kadına yolculuğunda ve hayalini gerçekleştirmesinde yoldaşlık etmek isteyenler, Darüşşafaka'ya toplam 125.000 TL bağışta bulundu. Bu üzücü gelişmeye rağmen "Rota Atlantik Bağış Kampanyası", 10 kız öğrencimizin 10 yıllık eğitim giderini karşılamak, Dilek'in bu hayalini gerçekleştirmek için devam ediyor. Çünkü 9 kız öğrencimiz için önümüzde hala geçilecek büyük bir okyanus var. 

Bu cesareti gösterdiği için Dilek'e ve kampanyamıza inanan tüm destekçilerimize en içten teşekkürlerimizi sunuyor, Atlantik geçişinde teknesini terk etmek zorunda kalan ve bir yük gemisi tarafından kurtarılan Dilek'in mektubunu sizlerle paylaşıyoruz:

 

Sevgili dostlarım;
Bu bir hayalin sonu değil… Aksine yepyeni bir başlangıç. Vazgeçmeyeceğim! Asla…
11.01.2015 tarihinde teknem Symina ile birlikte Atlantik Okyanusu’nu geçmek üzere Cabo Verde Adalar Takımı Santiago Adası Tarrafal Koyu’ndan yola çıktım. Adaları 100-120 deniz mili geçebilmiştim ki 12 Ocak sabahı önce bir çarpma sesi geldi, ardından tekne dümen dinlememeye başladı. Dalga boyu yüksek olduğundan ve karışık solugan geldiğinden ben önce bu sesi dalganın gövdede patlaması ile ilişkilendirdim. Ancak hem rüzgâr dümeni hem de oto pilot dümen tutamayınca, yekeyi kontrol ettiğimde yeke düzensiz titriyor ve arada tutmayı birikip boşa düşüyordu. Elle kumada etmeye ve çözüm aramaya çalıştım. 4-5 saat içinde nerdeyse tamamen dümen tutmamaya ve yeke boşa düşmeye başladı. Ben kıçtan deniz demirini salıp, yelkenlerimi küçülttüm. Akabinde, bazı ağırlıkları rüzgâr üstü tarafa taşıdım. Ancak sürüklenmemi durduramadım. Bu arada sürekli kıçta deniz demiri halatlarıyla ya da arada bir tutan yekeyle tekneye yön vermeye çalışıyordum. Dalga yüksekliği 4 metre ve bazı ara dalgalarda üzerinde idi. Dalgalara yan dönmek istemedim. Bu arada dalıp palayı halatla sabitlemek istedim ancak dalga boyu ve aralığının dar olması buna engel oldu. Cabo Verde Adaları’na geri dönmem üç kez denememe rağmen, öğlene doğru artan 7 kuvvet hava ve 2,5 knot akıntıyla mümkün olmadı, saat 17.00 civarında yeke kontrolünü tamamen kaybettim. Yanal olarak sürüklenmeye başladım. Asıl rotam 254 olduğu halde yanal olarak Brezilya istikametine gidecekmişim gibi sürüklenmeye başladım. Sabaha karşı 02.400 civarı KP Albatross gemisinin bana 8.5 deniz mili uzaklıkta olduğunu AIS cihazımdan gördüm. Ve ona yolunun üzerinde olduğumu beni görüp görmediğini sordum. Gördüklerini belirttiler. Ancak ben karar veremiyordum. Teknemi bırakmak istemedim. Symina’yı bırakmak düşüncesi beni delirtiyordu. O beni nerelerden taşımıştı ve bu hayali birlikte gerçekleştirmiştik. Üşümüş, ıslanmış, uykusuz ve açtım. Önümde 2150 deniz mili vardı. Ve ben aslında bunun, bu yolun bu şekilde bitmeyeceğini biliyordum. Uyumam, yemek yemem gerekiyordu. Bir saat kendimle savaştım. Symina benimleydi ve hâlâ beni korumaya devam ediyordu. Sonrasında 04.00 civarı rüzgâr sağanaklarda 34-38 knot sürati bulunca sürüklenmem arttı ve artık tekneme hakim olamamaya başladım. Dalga boyu 5 metreye ulaştı. Tüm hava ve deniz koşulları gemi jurnali ve kaptan Vadim Rybalchenko’nun raporlarında da vardır.
 
Ve artık risk almayıp 03:50'de acil durum çağrısı yaptım. Gemi bana 2 deniz mili kala operasyona başladı. Bana sürüklenerek yaklaşırlarken ben de motor-yelken ve iskele ve sancaktan attığım iki deniz demiri vasıtasıyla yaklaşabildiğim kadar yaklaştım. Gemi yakınına gelince deniz demirlerini kesip yelkeni mayna ettim ki teknem rüzgâra döndü ve yanal olarak gemiyle yakınlaşmaya başladık. Sonunda ikimizin sürüklenmesiyile birlikte ve atılan halatları alarak gövdesine yaslanmayı başarabildim. Saat 06:30’da beni güverteye almayı başardılar. Ancak teknemi o hava ve deniz koşullarında yedekleyemeyeceklerini belirttiler. Symina’yı 14 Derece 19 Dakika Kuzey ve 26 derece 42 Dakika Batı noktasında terk etmek zorunda kaldım. Artık Symina başka bir yola gitti… Beni sağ salim teslim etti ve gitti. Son ana kadar yanımda durdu.

İki gün oldu, halen uyumadım. "Ne yapabilirdim başka?" diyorum "Ne yapabilirdim de onu tutabilirdim…" Bulamıyorum. Hiç korkmadım desem belki inanmayacaksınız ama gerçekten hiç korkmadım. Symina ile kendimi daima güvende hissettim. Ama gemi AIS ekranında uzaklaşırken sanki bir ses: Sürüklendiğin yönde gemi trafiği olmayacak. Ve kim bilir ne zaman sonra birilerini bulacaksın diyordu.

Su anda KP Albatross gemisi ekibiyle beraber Rotterdam Limanı'na doğru gidiyorum. Önümüzde uzun ama hızlı geçecek bir yol var. Bu arada tahmini Biskay Körfezi ve İngiliz Kanalı'nda 10 kuvvet havayı görmek şansına sahip olacağım. Bu da bir tecrübe diyorum. Bana çok iyi davranıyorlar.

Sevgili Symina; daha iyi bir denizciyi hak ediyordun benim güzel dostum, yoldaşım… Senin için elimden geleni yaptım inan bana ne olur. Seninle yaşamanın en güzel dört yılını asla unutmayacağım. Birgün, derin maviliklerde karşılaşacağımızı umuyorum. O güne kadar hakkını helal et.

Belki de ait olduğu yerde, belki bir başka denizci rastlar, bulur onu diye her yere haber verdik… Kaptan Vadim bana ‘’Sakın güle güle deme’’ dedi. “Belki biri bulur, yedekler ve sana haber gelir ‘bulduk!’ diye’ dedi…

Neden olmasın? Her şey hayal etmekle başlamadı mı sanki… Bana dönmek isterse o döner biliyorum. Çok sevdiğim bir dostum bana ‘’Symina kendi kaderini yaratıyordu. Görevini yaptı ve seni sağ salim teslim etti’’ dedi. Bırak gitsin artık…

Benim için okyanus bir semboldü. Ben tüm varlığımla denedim. Ve zaten geçtim… Sistemin çarklarına teslim olmadan, ev, araba, kariyer pesinde koşmadan; her şeyden vazgeçerek bu yolculuğa çıktım… Söylemek istediklerimi insanlara aktarmak için ki aktardım da… 12 yaşında kızların gelin edildiği bir coğrafyada halen daha kız çocuklarının okutulmasının okyanusunu geçemediğimizi hatırlayın. İşte simdi benim yanımda olun… İşte şimdi okyanusu asıl geçmek zamanıdır dostlarım. Beni bu inanç kendi okyanusuma bir kez daha getirecek. Bir kez daha ben çok sevdiğim derin ve sonsuz görünen mavinin içine dalacağım. Zerre kadar saygımı kaybetmeden... Yaşama dair umutlarım hiç bitmeden ve duruşumu hiç değiştirmeden.

Gençlere yazdığım öğütleri hatırlayın… Senin hayalin bu, kimsenin elinden almasına izin verme… Ben öyle yapacağım.

Rüzgârınız kolayınıza olsun…
Dilek Ergül
 
                                     Rota Atlantik e-imza2015.jpg
Tüm Haberlere Göz Atın