Onlar, Darüşşafaka’nın yeşil-siyah demir kapısından içeri girdiklerinde dokuz, ayrıldıklarında ise on dokuz yaşında oluyor. Bizler, onların büyümelerine, gelişmelerine, başarıdan başarıya koşmalarına, kendi ayakları üzerinde durmalarına, akademik, sosyal ve kültürel açıdan tam donanımlı bir şekilde hayata atılmalarına, kısacası eğitimle değişen yaşamlarına tanıklık ediyoruz. Fakat hep bir “keşke”miz var: Bu değişimi daha fazla çocuğun hayatına taşıyabilmeye dair…
Darüşşafaka’ya bağış yapın, eğitimler değişen yaşam hikâyelerimizi çoğaltalım!